Met de komst van de tiny house movement in Amerika is het archetype tiny house ontstaan waar altijd wielen onder zitten. Dit zorgt in Nederland redelijk vaak voor wat verwarring. En terecht ook, een tiny house is toch gewoon een klein huis?

De hele ontwikkeling die we nu in Amerika zien, hebben wij in Nederland eigenlijk al gehad. Het wonen in een caravan om vervolgens niet meer vast te zitten aan de wetten en eisen van een “normale” woning. Wat je nu ziet gebeuren in Amerika is dat de tiny houses zo groot worden dat deze 3 tot zelfs 4 assen hebben gekregen. En in veel gevallen beginnen ze die grote units te verplaatsen door ze op een truck te laden. Dit fenomeen hebben we in Nederland al lang en breed voorbij zien komen met de zogeheten sta-caravans. Het idee was simpel: bouw een huisje en zet er wielen onder, dan is het in ieder geval geen huis.

Eind jaren 90 was de overheid het een beetje zat. Ze hebben toen het Nieuw Burgerlijk Wetboek aangepast. Alles wat duurzaam met de grond is verenigd, wordt aangemerkt als onroerend. Deze wijziging had een aantal gevolgen. Opstallen zijn, zolang er geen opstalrecht is gevestigd, door natrekking eigendom van de eigenaar van de grond. Bovendien kunnen stacaravans belast worden voor de onroerende-zaakbelasting en zijn bouwvergunningen vereist bij bepaalde wijzigingen die worden aangebracht aan de stacaravan. Feitelijk komt het erop neer dat een sta-caravan gezien wordt als huis. Een recreatiewoning wel te verstaan, met alle seizoensgebonden regels die ermee samen gaan.

Je zou kunnen zeggen: “Hey, we doen nu precies hetzelfde als toen.” Dat klopt tot op zekere hoogte, maar nu is de inzet “het hele jaar door klein wonen”. Feitelijk willen we kleine woningen geaccepteerd krijgen als volwaardige woonvorm. Het maakt niet eens uit in welke verschijningsvorm “Dus kunnen die wielen dan niet gewoon weg?” Eigenlijk wel, maar ze spelen op dit moment nog een aanzienlijke rol. Zo kunnen er tijdelijke initiatieven opgezet worden vanwege de flexibiliteit van de huisjes. En na tijdelijke initiatieven is de kans groter dat er meer permanente oplossingen gevonden worden. Voor sommige mensen is de mogelijkheid om te verplaatsen zelfs een voorwaarde en levenskeuze. De wielen zorgen voor heel wat stof tot nadenken.

Nu komen we met de Tiny House On Wheels (THOW) tot een belangrijke vraagstelling: Wat is nu de essentie van de wielen? Er zijn al vele discussies gaande over de zin en onzin van een THOW. Is een caravan of camper dan niet ook een THOW? De grens is diffuus en de invalshoeken van redenaties zijn eindeloos. We willen juist de “tiny houses” als volwaardige woonvorm gaan zien. Het uitgangspunt is dan ook een “klein huis” en niet een “voertuig”. Toch is 1 ding zeker, de wielen maken een hoop los.

Voor zover de ontwikkelingen te voorspellen zijn, zie ik voor me dat we naar een nieuwe typologie zullen gaan bewegen. Een concept met een meer semi-permanent karakter, Re-montabele huisjes. Feitelijk zijn het bouwpakketten die als een soort flat-packs vervoerd kunnen worden. Het grootste voordeel van dit concept is dat een aantal eisen ten aanzien van het vervoer makkelijker worden. De huisjes kunnen dan net iets breder, hoger en zwaarder zijn, zonder de beperkingen van een THOW. En bij verhuizing, kunnen ze ook weer uit elkaar en naar een nieuwe locatie toe. Uiteraard brengt dit weer nieuwe ontwerptechnische uitdagingen met zich mee. Maar gelukkig laten de mensen binnen de movement zien dat zij dit op creatief gebied zeker aan kunnen.

Tot die tijd, ga ik lekker mijn eigen THOW afmaken en verder dromen over de volgende stap in de tinyvolution. Ik zou iedereen vragen, die dit interessant vind, om met mij mee te dromen.

Groet!
Jan-Willem

Tiny House op afbeeldingen: Mount Antero